Nauka krok po kroku, z uwagą na możliwości dziecka

Terapia pedagogiczna w Centrum Równowaga w Kaliszu pomaga dzieciom i młodzieży rozwijać umiejętności potrzebne w nauce. Przy ul. Częstochowskiej 21 pracujemy nad trudnościami w czytaniu, pisaniu i matematyce oraz sposobami radzenia sobie z zadaniami. Zajęcia dobieramy do tego, co dziecko już umie, czego potrzebuje i jak się uczy. Spotkanie trwa 50 minut i kosztuje 160 zł.

Dziecko potrafi ciekawie opowiedzieć historię, ale zapisanie kilku zdań kończy się płaczem. Zna litery, a mimo to odczytanie krótkiego tekstu zajmuje mu bardzo dużo czasu. Takie sytuacje warto spokojnie wyjaśnić. Sama niechęć do lekcji nie mówi, czy chodzi o brak umiejętności, przeciążenie, zaległości czy inną trudność. Nie musisz samodzielnie rozpoznawać dysleksji, żeby zapytać o pomoc.

Zadzwoń, żeby ustalić rodzaj pierwszego spotkania i to, czy przyjść z dzieckiem. Poniżej wyjaśniamy różnicę między terapią a korepetycjami, pokazujemy przykładowe cele i podpowiadamy, co możesz zmienić w domu oraz o co zapytać w szkole.

Zapytaj o pierwsze spotkanie: +48 572 703 532
Panda i królik wspólnie oglądają otwartą książkę oraz kartę z obrazkiem domu

Czym jest terapia pedagogiczna i czym różni się od korepetycji?

Terapia pedagogiczna to specjalistyczna pomoc w rozwijaniu umiejętności potrzebnych do uczenia się. Zaczyna się od pytania: na którym kroku dziecko napotyka trudność? U jednego ucznia będzie to łączenie głosek w słowa, u innego zapis zdania, rozumienie liczby albo zaplanowanie kolejności działania. Zadania dobieramy do potrzeb dziecka, nie tylko do jego klasy.

Praca może wykorzystywać materiał ze szkoły, ale jej celem jest nauczenie sposobu działania, z którego dziecko skorzysta również przy kolejnym zadaniu. Dziecko potrzebuje czasu na próby i błędy. Ważne jest też zauważanie tego, co już potrafi. Uczeń, który świetnie opowiada, buduje lub interesuje się przyrodą, powinien móc rozwijać te zainteresowania także wtedy, gdy czytanie przychodzi mu z trudem.

Jakiej pomocy potrzebuje dziecko?
Forma wsparciaNa czym się skupiaPrzykładowa potrzeba
Pomoc przy lekcjachOrganizacja i wykonanie aktualnego zadania.Dziecko potrzebuje pomocy w przeczytaniu polecenia i zaplanowaniu dzisiejszej pracy.
KorepetycjeWyjaśnienie i utrwalenie materiału z przedmiotu.Po nieobecności uczeń chce uzupełnić konkretny dział matematyki.
Terapia pedagogicznaRozwijanie umiejętności, na których opiera się nauka, z dostosowaniem sposobu ćwiczenia.Mimo dodatkowych wyjaśnień uczeń nie odczytuje samodzielnie wyrazów albo nie rozumie znaczenia działania.

Niechęć do nauki: co warto zauważyć przed oceną zachowania?

„Nie chce” i „nie potrafi jeszcze” mogą wyglądać podobnie. Dziecko, które spodziewa się kolejnej porażki, czasem odwleka rozpoczęcie zadania, żartuje, złości się albo szybko rezygnuje. Trudności w nauce mogą zniechęcać i skłaniać do wycofania. Nie oznacza to jednak, że każdy sprzeciw ma tę przyczynę.

Zwróć uwagę, czy problem dotyczy jednego rodzaju zadań, od kiedy się pojawia i co się zmienia, gdy dorosły pokazuje pierwszy krok. Porównaj obserwacje z nauczycielem. Warto szukać pomocy, gdy trudność powtarza się, nauka wymaga nieproporcjonalnie dużego wysiłku albo pogarsza samopoczucie dziecka. Nie trzeba czekać na kolejne niepowodzenia.

  • Dziecko rozpoznaje część liter, ale trudno mu połączyć głoski w wyraz i samodzielnie odczytać nowe słowo.
  • Czytanie wymaga tak dużego wysiłku, że po krótkim fragmencie dziecko nie potrafi powiedzieć, o czym przeczytało.
  • W pisaniu powtarzają się opuszczenia liter lub liczne błędy, mimo wyjaśnień i wspólnego ćwiczenia.
  • Uczeń ma pomysły i wiedzę, ale trudno mu ułożyć zdanie, zapisać odpowiedź albo sprawdzić własny tekst.
  • Dziecko często zgaduje wyniki podczas liczenia, myli znaczenie działań lub gubi sens zadania tekstowego.
  • Przed nauką pojawiają się płacz, złość albo słowa „jestem głupi”, szczególnie przy określonym rodzaju zadań.
  • Szkoła lub poradnia zaleciła zajęcia wspierające naukę, a rodzic chce ustalić konkretne cele i sposób pracy w domu.

Czytanie i ryzyko dysleksji: od czego zacząć?

Czytanie obejmuje kilka umiejętności. Dziecko potrzebuje rozpoznać zapis, połączyć go z dźwiękami mowy, odczytać wyraz i zrozumieć jego znaczenie w zdaniu. Warto odróżnić trudność z odczytaniem słów od sytuacji, gdy uczeń czyta sprawnie, lecz nie rozumie tekstu. U jednego dziecka mogą występować obie trudności. Każdej trzeba poświęcić uwagę.

Przy trudnościach na początku nauki potrzebne bywa systematyczne łączenie głosek z literami, składanie wyrazów i czytanie krótkiego tekstu o dobranym poziomie. Takie działania wspierają zalecenia IES/WWC dla wczesnej nauki czytania. Czytanie tekstu powinno łączyć się z prostą rozmową o jego sensie. Ćwiczenie samych liter nie wyczerpuje pracy nad rozumieniem.

Dorosły najpierw pokazuje sposób wykonania, potem ćwiczy z dzieckiem i stopniowo ogranicza podpowiedzi. Przywołane zalecenia pochodzą z krajów anglojęzycznych. Zadania trzeba dostosować do polskiego języka i pisowni.

Ryzyko dysleksji oznacza potrzebę uważniejszej obserwacji i pomocy, a nie gotowe rozpoznanie. Pojedyncze odwrócenie litery ani wolne czytanie na początku nauki nie rozstrzygają diagnozy. Gdy problemy utrzymują się mimo dopasowanego wsparcia, warto zaplanować szerszą ocenę. Dysleksja nie oznacza niskiej inteligencji. Więcej wyjaśnia poradnik NHS o dysleksji.

Pisanie: osobno przyglądamy się zapisowi, pisowni i treści

Nieczytelne pismo, błędy ortograficzne i kłopot z ułożeniem wypowiedzi to różne trudności. Dziecko może znać odpowiedź, ale tracić ją, gdy całą uwagę poświęca stawianiu liter. Może też pisać starannie, a nie wiedzieć, jak zacząć zdanie. Dlatego warto obejrzeć zarówno samodzielną pracę, jak i zapis ze słuchu czy przepisywanie, odpowiednio do etapu nauki.

Ćwiczymy to, co sprawia dziecku trudność: zapis liter, łączenie dźwięku z zapisem, wybraną zasadę pisowni lub budowanie zdań. Wytyczne IES/WWC dotyczące pisania zalecają bezpośrednie uczenie tych umiejętności oraz planowania i poprawiania tekstu.

Praktyczny przykład: gdy ćwiczycie jedną zasadę ortograficzną, wybierzcie kilka pasujących słów, omówcie zapis i wykorzystajcie je we własnym krótkim zdaniu. Nie poprawiaj jednocześnie wszystkich liter, treści, tempa i estetyki. Przy pracy nad opowiadaniem najpierw wysłuchaj pomysłu dziecka. Cel danego ćwiczenia powinien być dla niego zrozumiały.

Trudności w matematyce: najpierw rozumienie, potem sprawność

W matematyce warto sprawdzić, czego dziecko nie rozumie: wielkości i ilości, zapisu liczb, sensu działania, kolejności kroków czy języka polecenia. Błędny wynik nie mówi jeszcze, gdzie powstał problem. Poproś: „Pokaż, jak to zrobiłeś”. Czasem uczeń rozumie działanie na przedmiotach, lecz nie łączy go jeszcze z zapisem na kartce.

W młodszych klasach warto jasno wyjaśniać kolejne kroki, korzystać z przedmiotów, rysunków i osi liczbowej oraz uczyć rozwiązywania zadań tekstowych. Takie sposoby pracy opisują zalecenia IES/WWC. Przedmioty powinny pokazywać sens działania, a kolejne kroki prowadzić do zrozumienia symboli. Szybka odpowiedź nie oznacza jeszcze, że dziecko rozumie działanie.

Przykład do wspólnej zabawy: połóż kilka klocków lub innych przedmiotów do liczenia, dołóż kolejne i porozmawiajcie, co się zmieniło. Następnie przedstawcie tę samą sytuację rysunkiem i zapisem działania. Dobierz ilości, z którymi dziecko sobie radzi. Przy zadaniu tekstowym najpierw opowiedzcie sytuację własnymi słowami; samo wyszukanie słowa „razem” nie zawsze wystarcza do wyboru działania.

Nie każda trudność matematyczna jest dyskalkulią. Znaczenie mają wcześniejsza nauka, zaległości, czytanie poleceń, napięcie oraz rozwój konkretnych umiejętności. Utrzymujące się problemy warto ocenić szerzej, bez samodzielnego przypisywania dziecku diagnozy.

Jak ustalamy punkt wyjścia i cel pomocy?

Ocena na potrzeby terapii służy zaplanowaniu pracy. Ważne są dotychczasowe doświadczenia dziecka, opinia rodzica, informacje ze szkoły i sposób wykonywania dobranych zadań. Zwracamy uwagę nie tylko na odpowiedź, ale też na sposób rozwiązania, potrzebne podpowiedzi i to, kiedy zadanie staje się zbyt trudne. Dziecko powinno mieć okazję pokazać to, co potrafi.

Dobry cel można zauważyć w działaniu. Zamiast „poprawimy naukę” lepiej ustalić, że dziecko ćwiczy odczytanie określonego rodzaju wyrazów, samodzielne sprawdzenie zapisu lub pokazanie działania za pomocą przedmiotów. To przykłady kierunków pracy; właściwy cel ustala się po poznaniu ucznia.

Ten opis dotyczy terapii pedagogicznej. Nie obejmuje osobnego pakietu diagnozy dysleksji ani formalnej opinii poradni. Jeśli pojawi się potrzeba takiej oceny, prowadząca może pomóc uporządkować pytania do odpowiedniej placówki.

  1. Ustalenie pierwszego spotkania

    Podczas zapisu podaj wiek i klasę dziecka, główną trudność oraz informację o dotychczasowej pomocy. Ustalimy, z kim się spotkacie, czy przyjść z dzieckiem i co zabrać.

  2. Poznanie umiejętności i potrzeb

    Rozmowa z rodzicem, obserwacja sposobu pracy i zadania dobrane do dziecka pomagają ustalić punkt wyjścia. Przydają się zeszyty, prace szkolne i posiadana opinia poradni. Ważne jest zarówno to, co sprawia trudność, jak i to, co dziecko robi samodzielnie lub z niewielką podpowiedzią.

  3. Wybór celu i ćwiczenie małych kroków

    Wybieracie pierwszy cel, np. dokładniejsze odczytywanie krótkich wyrazów, zastosowanie jednej zasady pisowni albo zrozumienie dodawania. Terapeutka dobiera zadania, poziom pomocy i sposób powtarzania. Częstotliwość oraz ewentualne krótkie zadania do domu uzgadnia się indywidualnie.

  4. Sprawdzenie postępów i korekta planu

    Porównujecie podobne zadania, potrzebną pomoc i wykorzystanie umiejętności w szkole lub domu. Jeśli postęp jest niewielki albo nauka nadal wywołuje silne napięcie, warto zmienić poziom trudności, sposób pracy lub sprawdzić inne możliwe przyczyny problemu. Termin takiego omówienia ustalcie z prowadzącą.

Porozmawiaj o pierwszym spotkaniu

Co może dziać się podczas 50 minut zajęć?

Zajęcia mają formę indywidualnej pracy dostosowanej do możliwości dziecka. Mogą obejmować krótkie zadania z czytania, pisania lub liczenia, rozmowę o rozwiązaniu i wspólne przećwiczenie kolejnych kroków. Gry, obrazki czy układanie przedmiotów służą pracy nad wybraną umiejętnością.

Przy nowym zadaniu pomocny jest czytelny pokaz, wspólna próba i dopiero później samodzielne wykonanie. Terapeutka może skrócić polecenie, zmienić materiał, wrócić do łatwiejszego kroku lub zaplanować przerwę. Pięćdziesiąt minut wizyty nie oznacza pięćdziesięciu minut nieprzerwanego pisania przy stoliku.

Warto ustalić z prowadzącą sposób przekazywania informacji rodzicowi: czego dotyczyła praca, co się udało i co ewentualnie powtórzyć. Nie każda rodzina potrzebuje dodatkowego zeszytu ćwiczeń. Zadanie domowe powinno mieć znany cel i mieścić się w możliwościach dziecka oraz opiekuna.

Jak pomóc w domu i nie zamienić popołudnia w kolejną lekcję?

Miś pomaga królikowi podzielić krótkie zadanie z liczmanami na małe kroki

Ustalcie jedno niewielkie zadanie oraz wyraźny koniec. Powiedz na przykład: „Przeczytamy wspólnie ten fragment, a potem opowiesz, co było najciekawsze”. Zacznijcie w chwili, gdy dziecko jest wypoczęte i gotowe do pracy. Krótka, przewidywalna próba jest dobrym punktem wyjścia; nie ma jednak jednej właściwej liczby minut dla każdego ucznia.

Zauważaj konkretny wysiłek: „Sprawdziłeś pierwszy krok i sam znalazłeś błąd”. Unikaj porównywania z rodzeństwem oraz przypominania, że „przecież już to było”. Jeśli narasta płacz, złość lub zmęczenie, przerwij, wróć do spokojnej rozmowy i omów trudność z terapeutką. Rodzic nie musi być drugim terapeutą ani realizować w domu kolejnego pełnego programu.

Krótka karta obserwacji do rozmowy z terapeutką
Co zauważaszCo można wypróbowaćCo zapisać po próbie
Dziecko gubi sens długiego polecenia.Podaj jeden krok i poproś, aby pokazało, od czego zacznie.Czy rozpoczęło samo? Która część nadal wymagała wyjaśnienia?
Czytanie szybko wyczerpuje.Dobierz krótki, łatwiejszy fragment; trudniejsze treści możecie czytać wspólnie.Czy lepiej rozumiało tekst? Przy jakich słowach potrzebowało pomocy?
W zadaniu matematycznym zgaduje działanie.Przedstawcie sytuację przedmiotami lub rysunkiem.Czy umiało wyjaśnić, co oznacza wynik?
Nie chce zapisać odpowiedzi.Najpierw pozwól powiedzieć pomysł i ustalcie jedno zdanie do zapisania.Czy przeszkodą był pomysł, pisownia, ruch ręki czy obawa przed błędem?

Wsparcie w szkole i opinia poradni: jak połączyć te ścieżki?

Zacznij od rozmowy z wychowawcą, pedagogiem szkolnym lub terapeutą pedagogicznym. Opowiedz, co dzieje się w domu, i zapytaj, przy jakich zadaniach nauczyciel widzi trudność. Pomoc może obejmować zmianę sposobu podawania poleceń oraz dobrane zajęcia. Szkoła może pomagać także bez opinii lub orzeczenia, jeśli rozpozna taką potrzebę. Wyjaśnia to informacja Centrum Edukacji Artystycznej.

Do uzgodnienia z nauczycielem przydają się konkretne propozycje: polecenie podzielone na etapy, mniej tekstu do jednorazowego przepisywania, czytelny układ zadania, czas na sprawdzenie odpowiedzi albo ustne wyjaśnienie toku rozumowania. Wybierzcie rozwiązania, które pasują do trudności dziecka, celu lekcji i zasad oceniania.

Poradnia psychologiczno-pedagogiczna jest właściwym miejscem, gdy potrzebna jest pogłębiona ocena utrzymujących się trudności oraz opinia o specyficznych trudnościach w uczeniu się. MEN opisuje zadania poradni i zasady wydawania opinii. Pomoc publicznej poradni jest dobrowolna i nieodpłatna. Właściwą poradnię i wymagane materiały ustal ze szkołą lub bezpośrednio w poradni.

Wskazówki z prywatnych zajęć pomagają połączyć pracę w gabinecie, domu i szkole, ale nie zastępują formalnej opinii PPP. Z prowadzącą ustal, jakie obserwacje i zalecenia warto przekazać nauczycielowi.

Jak sprawdzać postępy i kiedy zmienić plan?

Warto porównywać zadania o podobnej trudności, a nie tylko oceny w dzienniku. Czy dziecko dokładniej czyta nowy wyraz podobny do tych, które ćwiczyło? Czy potrafi wyjaśnić działanie? Czy potrzebuje mniej podpowiedzi, żeby sprawdzić zapis? Takie pytania pomagają odróżnić zapamiętanie jednego ćwiczenia od rozwijania umiejętności.

Liczy się też codzienność: łatwiejsze rozpoczęcie pracy, mniejszy lęk przed próbą i samodzielne używanie poznanego sposobu pracy w szkole. Poprawa może być nierówna. Ustalcie z terapeutką, kiedy wrócicie do celów i jakie obserwacje przyniesiesz. Brak postępu jest informacją do zmiany planu, a nie dowodem, że dziecko za mało się stara.

Jeśli trudności są szersze, potrzebna może być współpraca z poradnią, logopedą, psychologiem lub lekarzem. Przy silnym lęku przed szkołą czy utrwalonym poczuciu bezwartościowości pomocna może być konsultacja psychologiczna w Kaliszu. Nie każde dziecko wymaga dodatkowych terapii. Sam problem z czytaniem nie jest wskazaniem do obowiązkowej diagnozy SI ani ćwiczeń odruchów.

Co przygotować przed pierwszym spotkaniem?

Nie musisz kompletować dokumentacji, zanim zadzwonisz. Podczas zapisu wystarczy opisać główną trudność, wiek i klasę dziecka. Ustalcie udział dziecka w pierwszej wizycie. Jeśli nie ma jeszcze opinii poradni, powiedz o tym; pierwsza rozmowa ma pomóc wybrać dalszy krok.

  • Zabierz posiadane opinie i zalecenia oraz kilka zwykłych prac: zeszyt, krótki tekst, dyktando lub zadanie matematyczne. Nie poprawiaj ich wcześniej specjalnie na wizytę.
  • Przygotuj informacje o dotychczasowej pomocy: co ćwiczyliście, jak często i co pomagało. Warto uwzględnić również zajęcia szkolne, żeby nie przeciążać dziecka podobnymi zadaniami.
  • Zapisz jeden lub dwa przykłady trudności i mocne strony dziecka. Przydatne są jego zainteresowania oraz zadania, które lubi wykonywać.
  • Powiedz dziecku prosto: „Sprawdzimy, jak ułatwić Ci naukę. Będziesz mógł pokazać, co już umiesz, i powiedzieć, co jest trudne”. Nie przedstawiaj spotkania jako sprawdzianu ani kary.

Terapia pedagogiczna w Kaliszu: prowadzące, miejsce i koszt

W kaliskim zespole terapię pedagogiczną oferują m.in. Weronika Waliszewska i Patrycja Jabczyńska. Weronika ukończyła studia licencjackie i magisterskie związane z terapią pedagogiczną na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Patrycja ma ukończone studia licencjackie w zakresie pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej i terapii pedagogicznej. Profile prowadzących poniżej pozwalają poznać ich zakres pracy. Dobór osoby do wieku i potrzeb dziecka oraz dostępność terminów ustalamy podczas kontaktu.

Zajęcia odbywają się w Centrum Równowaga przy ul. Częstochowskiej 21 w Kaliszu. Terapia pedagogiczna kosztuje 160 zł za 50 minut. Nie określamy z góry liczby spotkań potrzebnej każdemu dziecku. Plan i częstotliwość zależą od celu, postępów i innych zajęć dziecka.

Jeśli osobno zostanie zaplanowana konsultacja specjalistyczna, jej koszt wynosi 220 zł, czas 50 minut, a pierwsze spotkanie odbywa się bez dziecka. Nie jest to automatycznie obowiązkowy etap każdej terapii pedagogicznej. Rodzaj i koszt pierwszej wizyty potwierdzisz przy zapisie.

Wejście znajduje się za czarnym ogrodzeniem, na parterze między klatkami nr 1 i 2; kod do domofonu podajemy przy umawianiu. Bezpłatnych miejsc parkingowych można szukać przy ulicy i wzdłuż pobliskiego parku. Zadzwoń pod 572 703 532 i opowiedz, co najbardziej utrudnia dziecku naukę. Nie musisz wcześniej wybierać metody ani znać nazwy trudności.

Miejsce spotkań w Kaliszu

Poczekalnia w Centrum Terapii Równowaga Kalisz

Cena i zakres: Terapia pedagogiczna

UsługaCenaCzas
Terapia pedagogiczna 160 zł 50 min
Konsultacje specjalistyczne – integracja sensoryczna, terapia ręki, odruchy itd. (pierwsze spotkanie bez dziecka) 220 zł 50 min

Zakres poszczególnych spotkań i ewentualnych dokumentów opisaliśmy powyżej oraz w odpowiedziach na pytania rodziców. Przed zapisem możesz zapytać o koszt pierwszego kroku i kolejnych spotkań.

Zapytaj o termin i zakres wizyty

Pytania rodziców o terapię pedagogiczną

Jedno spotkanie terapii pedagogicznej kosztuje 160 zł i trwa 50 minut. Częstotliwość i długość całej współpracy zależą od potrzeb dziecka. Podczas zapisu ustal koszt i zakres pierwszego spotkania; cena dotyczy terapii, a nie pakietu diagnozy dysleksji.

Ustal to podczas zapisu, ponieważ zależy to od rodzaju umówionej wizyty. Jeżeli osobno planowana jest konsultacja specjalistyczna, jej pierwsze spotkanie odbywa się bez dziecka, trwa 50 minut i kosztuje 220 zł. Ta zasada nie oznacza, że każdą terapię pedagogiczną trzeba poprzedzić taką konsultacją.

Posiadana opinia pomaga dobrać pracę, ale nie musisz czekać na formalne rozpoznanie, żeby zgłosić trudność i zapytać o wsparcie. Zabierz dokument, jeśli go masz. Jeśli potrzebna jest dokładniejsza diagnoza lub formalna opinia o trudnościach w uczeniu się, skontaktuj się z poradnią psychologiczno-pedagogiczną.

Korepetycje zwykle pomagają opanować konkretny materiał szkolny, a pomoc w lekcjach dotyczy bieżących zadań. Terapia pedagogiczna pomaga rozwijać umiejętności, których brak utrudnia naukę, np. odczytywanie wyrazów. Te formy mogą się uzupełniać. Nie każda zaległość wymaga terapii.

Samo mylenie lub odwracanie liter nie wystarcza do rozpoznania dysleksji. Znaczenie mają etap nauki, utrzymywanie się trudności, sposób czytania i pisania oraz reakcja na dotychczasową pomoc. Warto zebrać przykłady i porozmawiać z nauczycielem lub terapeutką, zamiast oceniać dziecko na podstawie jednego objawu.

Celem terapii pedagogicznej jest rozwijanie konkretnych umiejętności i ułatwienie nauki. Nie jest to obietnica usunięcia dysleksji ani leczenie ADHD. Dziecko może nauczyć się skuteczniejszych sposobów czytania, pisania, liczenia i organizowania pracy, a część ułatwień może nadal pozostawać potrzebna.

Zakres ustal z terapeutką. Zacznijcie od krótkiego zadania, którego cel i sposób wykonania są jasne. Kilka spokojnych minut może być rozsądniejszym początkiem niż długa seria ponad siły. Jeśli pojawiają się narastające napięcie, ból lub zmęczenie, przerwij i przekaż tę obserwację prowadzącej. Nie zwiększaj samodzielnie liczby powtórzeń w oczekiwaniu szybszego efektu.

Nie. Prywatna terapia może uzupełniać wsparcie w szkole. Omówienie umiejętności i wskazówki od terapeutki nie są formalną opinią poradni psychologiczno-pedagogicznej. O potrzebnej dokumentacji i szkolnych formach pomocy porozmawiaj z wychowawcą lub pedagogiem. Pomoc w szkole może być organizowana także na podstawie rozpoznanych potrzeb, bez opinii.

Sprawdzajcie umówiony cel na zadaniach o podobnej trudności: dokładność, rozumienie, samodzielność i potrzebę podpowiedzi. Zwracajcie też uwagę, czy dziecku łatwiej korzystać z umiejętności poza gabinetem. Sama lepsza ocena lub szybsze wykonanie wyuczonego ćwiczenia nie opisują całego postępu. Nie ma jednej liczby spotkań właściwej dla wszystkich.

Kontakt i dojazd w Kaliszu

Adres
Centrum Terapii i Wsparcia Rozwoju Równowaga, ul. Częstochowska 21, 62-800 Kalisz
Godziny otwarcia
Poniedziałek–piątek: 8:00–20:00Sobota: 9:00–20:00
Wejście
Wejście jest za czarnym ogrodzeniem, na parterze między klatkami nr 1 i 2. Kod do domofonu podajemy przy umawianiu wizyty.
Parking
Ul. Częstochowska nie należy do strefy płatnego parkowania. Bezpłatne miejsca parkingowe znajdują się przy ulicy oraz wzdłuż pobliskiego parku.
Dojazd
Centrum mieści się przy ul. Częstochowskiej 21, przy skrzyżowaniu z ul. Pułaskiego, w okolicy parku im. Ignacego Paderewskiego.

Mapa Google załaduje się po kliknięciu.

Źródła wiedzy dla rodzica